beeldhouwer
info@mirjamverheijen.nl
Concept
Een paar honderd jaar geleden was de duivel ook al eens in Sambeek. Hij roofde toen de klok uit de toren en dumpte die in het moras waar nu de Boxmeerse wijk het Luneven is gebouwd.Het moment voorafgaand aan de roof, breng ik met mijn ontwerp in beeld. De kerkklok heeft in mijn ontwerp een onweerstaanbare aantrekkingskracht op de duivel. Hij moet en hij zal de klok uit de toren stelen. De klok is een obsessie voor hem. Totdat hij hem in zijn klauwen heeft. Dan verliest hij de interesse. Want was is een klok zonder toren? Zelfs voor de duivel is de klok dan waardeloos.
De aarde schokt, scheurt open, maakt plaats voor de duivel die als een bliksemschicht naar boven schiet. Vanuit het onderaardse, de woonplaats van de duivel, schieten twee op de toren gerichte spanningsbogen omhoog uit het trottoir. Alsof de aarde ter plekke opengereten is om ruimte te maken voor de energie-uitbarsting van de roofzuchtige duivel.
De beweging van het beeld is naar boven. In het verlegnde van de spanningsbogen komt het lichaam van de duivel. Handen en blik zijn gericht op zijn prooi, daarboven. Alleen met zijn bokkenpoten heeft hij nog even houvast aan de stijlen voordat hij verder omhoog schiet, op de klokkentoren af.
De kromming van de stijlen geeft het beeld vaart. De stijlen stuwen de duivel de hoogte in. Hij wordt als het ware gelanceerd richting torenklok. De staart van de duivel krult en zwiept. In de krullende beweging zien we de aandrijving van de duivel. De staart geeft hem net als de stijlen vaart.
De begeerte van de duivel naar de klok zien we terug in zijn hele lichaamshouding. Reikhalzend, smachtend richt hij zich naar het hoogste deel van de stompe toren, naar het galmgat waarachter hij de begeerde klok weet. Met een gestrekte arm probeert hij de klok al te grijpen.
